زن را دوست بدار که آرام بگیرد در بستری از گلهای سرخ زن، هزاران سال رنج کشیده است#بهزاد_رحیمی

چه فایده! زنی باشی با موهایی "بلند"، وقتی آن دستی که باید به موهات برسد، همیشه "کوتاه" است…! "هستی دارایی"

هرچه بیشتر فکر می کنم کمتر به یاد می آورم خودم را ! پیش از عاشقت بودن ... الان دقیقا کیستم ؟ ته مانده ای از خودم یا تمام تو ... یغما گلرویی

با من از عشق نترس بیا عاشق باشیم پرنده که زِ پرواز بترسه یه عمر ! " تو قفس می مونه ..." بیژن سمندر

از مهتابی خانه من تا آفتابی خانه تو یک دست فاصله ست. دستت را دراز کن تا مهتابی آفتابی شود. از: شهیار قنبری

ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﻮﺏ کبریتهای ﺳﻮﺧﺘﻪ میمانند ﻫﺮﺎﺭ میخواهی ﺑﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺷﻦ نمیشوند ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻫ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﺖ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ میکند ﺭﻭﺯﻫﺎﺖ ﺭﺍ ﺑﻬﻮﺩﻩ ﻧﺴﻮﺯﺍﻥ زندگی را رنگی تازه بزن افرادی که صبر خوبی دارند، اتفاقات خوبی برایشان رخ میدهد واتفاقات عالی برای کسانی است که اتفاقات عالی را خودشان با تلاش خودشان محقق می کنند.

تاجری بود کارش خرید و فروش پنبه بود و کار و بارش سکه. بازرگانان دیگر به او حسودی میکردند؛ یک روز یکی از بازرگانها نقشه ای کشید و شبانه به انبار پنبه ی تاجر دستبرد زد. شب تا صبح پنبه ها را از انبار بیرون کشید و در زیرزمین خانه ی خودش انبار کرد. صبح که شد تاجر پنبه خبردار شد که ای دل غافل تمام پنبه ها...

به تو فکر می کنم و می دانم فرصت اندک است برای "دوست داشتنت" به تو فکر می کنم هر لحظه، هر روز در خیابان، در اتاق، کنار میز صبحانه، روی تختم و روز به روز پیرتر می شوم بدون آنکه بفهمم بدون آنکه بدانی چقدر اندیشیدن به تو شیرین است حتی زمانی که جلو جوخه ی آتش ایستاده باشم فکرت آدم را از دنیا از زندگی از ...

آنقدر که دنیا را ریاضی می بینی محاسبه بلد نیستم بگو چقدر می ارزد شکوفه ای که رو به تنهایی این اتاق تبسم کرده؟ چقدر ضرب و تقسیم لازم است تا بشود شر فاصله ها را از روی زمین کم کرد؟ بگو هر صد کیلومتر چقدر می سوزاند پرنده ای که راه لانه اش را گم کرده؟ "مریم نوابی نژاد" از کتاب: یک جنگل مداد حرف داشتم اگ...

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ باورم ناید که #عاشق گشته ام گوهری دارم ولی آنرا را ز بیم در دل مرداب ها بنهفته ام آه… آری… این منم… اما چه سود «او» که در من بود دیگر نیست، نیست#فروغ_فرخزاد

یک نفر بیاید و تمام کردن را یادمان دهد! نقطه گذاشتن و سرِ خط رفتن را ما اسطوره هایى از نسلِ رابطه هاى بى سر و ته ایم کم و بیش همه ى ما، یک رابطه معلق را تجربه کردیم... نه دلِ کندن داشتیم، نه توانِ ماندن... نه دوستش داشتیم و نه طاقتِ با دیگرى دیدنش را به خودمان که آمدیم؛ دیدیم شیرین ترین لحظه هاى زند...

دلم یک پیله ی تنهایی میخواهد! چیزی شبیه به یک دیوارِ بلند و عریض تا، دور تا دور دلتنگی هایم را بپوشاند... و روی آن را، جمله ای این چنین بنویسم: لطفا وارد نشوید! دوست داشتن آدم ها را پیر میکند